This is a game played by two teams, one out the other in. The one that's in, sends players out one at a time, to see if they can get in before they get out. If they get out before they get in, they come in, but it doesn't count.

If they get in before they get out it does count. When the ones out get three outs from the ones in before they get in without being out, the team that's out comes in and the team in goes out to get those going in out before they get in without being out.

When both teams have been in and out nine times the game is over. The team with the most in without being out before coming in wins unless the ones in are equal. In which case, the last ones in go out to get the ones in out before they get in without being out.

The game will end when each team has the same number of ins out but one team has more in without being out before coming in.

Een doodnormale herfstnamiddag. Zachtjes tikt de regen op de vensters. Op de achtergrond speelt Have I told you lately van Van Morrisson. Binnen is het lekker warm, maar toch heeft ze een dekentje over zicht geslagen voor de gezelligheid. In haar handen houdt ze een boek vast. Langzaam bewegen haar ogen zich heen en weer over de rijen letters. Af en toe strekt ze zich even uit om van de tafel een dampende tas warme chocolademelk te nemen en er even van te nippen, zonder van het boek weg te kijken. De klok geeft vier uur in de namiddag aan, maar zelf heeft ze dat niet in de gaten. Op dit moment heeft tijd voor haar geen belang. Zolang er pagina’s zijn om om te slaan is het leven van de romanpersonages even belangrijker dan wat dan ook. Ze is zich zelfs niet bewust van de rust om haar heen, waar ze de laatste dagen zo naar had verlangd. Even is het alsof de wereld voor haar niet meer bestaat. Er is enkel nog zij en haar boek. Of beter gezegd, er is enkel nog het verhaal.

De klok tikt verder, langzaam wordt het donkerder. Traag gaat de deur van de woonkamer open. Een hand beweegt zich richting schakelaar, maar stopt net voor hij ze aan zou raken. Hij hoort haar rustig ademen. In de zetel ligt ze languit te dromen, haar boek naast haar open op de laatste pagina die ze las voor ze in slaap dommelde. Voorzichtig stapt hij naar haar toe. Voor de zetel zet hij zich op zijn knieën. De rust die ze uitstraalt maakt iets los in zijn binnenste. Wat is ze mooi! Langzaam brengt hij zijn lippen bij haar voorhoofd. Zachtjes geeft hij haar een kus. Geen reactie. Zo stil mogelijk staat hij recht en zet hij zich neer in de andere zetel, die haaks staat op de zetel waar zij in ligt. Zijn ellebogen zet hij op de leuning en zijn hoofd laat hij rusten op zijn handpalmen. Met volle teugen neemt hij het beeld van zijn slapende vrouw in zich op, God dankbaar voor het feit dat hij haar man mag zijn.

Nog steeds tikt de regen zachtjes op de vensters. Op de achtergrond klinkt geen muziek meer. Aan de horizon is al een streepje licht te zien. Een nieuwe doodnormale herfstdag breekt aan.